Vervelen maakt creatief

Het was zeven uur ’s ochtends en ik had een gesproken bericht van mijn broer. Mijn broer en ik doen aan gesproken berichtjes over de Whatsapp. Zo hebben we uitgebreide conversaties en geven we elkaar een tal van tips en ideeën die je kunt beluisteren op je eigen moment.

Toch ben ik altijd nieuwsgierig als hij weer eens een bericht stuurt van drie minuten, dus kon het niet laten om gelijk te luisteren.
Dit keer ging het over het boek: De meeste mensen deugen van Rutger Bregman. Hij had een gaaf stuk gelezen over spelen dat ik zeker even moest lezen.

Toevallig lag dit boek op het nachtkastje van mijn man en was het hoofdstuk snel gevonden.

Bregman schrijft; ‘dat kinderen die zelf spelen, zelf nadenken. Ze trainen hun fantasie en motivatie. Ze nemen risico’s en kleuren buiten de lijntjes. Spelen is bovendien het natuurlijke medicijn tegen verveling. Kinderen krijgen nu al allerlei kunstmatige zoethoudertjes’.

Ik keek tijdens het lezen even naar rechts en zag mijn jongste van twee onderuitgezakt op de bank liggen met een Ipad en mijn oudste lag in de andere hoek Netflix te kijken. Die zoethoudertjes dus…. (Natuurlijk hadden we de storm al getrotseerd door over de dijk te wandelen en het water te bekijken en gekliederd met verf, maar toch…).

Ik las weer verder: “ Juist verveling zou weleens de grootste bron van creativiteit kunnen zijn”. ‘Creativiteit kun je niet onderwijzen’ je kunt haar alleen laten opbloeien. Aldus Psycholoog Peter Gray.

Ik keek nog eens naar mijn kinderen. Zij hoefden zich inderdaad nooit te vervelen. Als zij even niet wisten wat zij moesten doen, werd er naar de Ipad gegrepen. Ik besloot de proef op de som te nemen en kondigde aan dat wanneer de timer ging, alle schermen uit gingen.  In overleg stelde we een tijd in van 10 minuten. Mijn jongste stelde de timer in door ‘Alexa’ te vragen (in het Engels) de timer for 10 minutes te zetten. Manlief die dit allemaal op de achtergrond volgde, besloot tussendoor even naar zijn ouders te gaan.

De timer ging af en alle schermen werden opgeruimd of uitgezet. Zo ook natuurlijk mijn telefoon. We spraken af dat ze zelf lekker gingen verzinnen wat ze konden doen. Ik kon het niet laten de opties op te noemen die voorhanden waren. Ik dook op de bank met mijn boek om heerlijk toe te kijken hoe mijn jongens zich gingen vermaken. Dat lukte aardig. Mijn oudste zoon van vier jaar dook achter de blokken die we eigenlijk als kraamcadeau hadden gekocht, maar al vier keer voor hen uit de verpakking waren gehaald.  Mijn jongste van twee liep nog een beetje rond. Uit verveling ging hij zijn broer pesten. De blokken omgooien, afpakken en wegrennen. Ik moest mijn boek even pauzeren. Na een paar minuten waren ze allebei best lekker bezig. Er werd gestempeld.

De Kliedertafel die vol met lego lag werd gebruikt om lekker te bouwen. Na een half uur waren ze toch wel klaar. Mijn hulp werd overal bij geroepen, maar ik was even stiekem op  wc om mijn telefoon te checken. Want hoeveel mensen hadden er al gereageerd om mijn Socialmedia post?

Ze wilden zich schminken. Mijn twee-jarige zoon wilden een tijger zijn en mijn vier-jarige een Cheetah. Oké vooruit…

Ze wisten zich redelijk te vermaken samen, maar niet geheel zonder mijn hulp. Mijn vooropgestelde plan. Ik lekker een boek lezen en zij zichzelf vermaken. Inclusief de verveling van het even niet weten wat te doen, bleek toch nog best lastig.

Tegen de tijd dat mijn man thuis kwam zaten we met z’n drieën onderuit gezakt een film op Netflix te kijken.

Geef een reactie